'Mijn toekomst is 100 procent Sallands'

Twee collega’s. Ze doen hetzelfde werk. Op dezelfde manier ook. Rustig en ambitieus, zonder dat de gezelligheid eronder lijdt. Toch hebben ze een volstrekt ander levensverhaal. De wieg van Jarno stond in Nieuwleusen, die van Oleksandr bij Cherson. ‘Op onze eigen manier profiteren we allebei van de sfeer in een familiebedrijf.’

‘Dit interview doen we gewoon in het Nederlands toch?’ Oleksandr Piskun (27)
zou het niet anders willen. In razend tempo heeft Oleksandr de taal onder de knie gekregen.

‘De eerste keer duurde mijn sollicitatiegesprek bij Nijhof niet zo lang’, erkent Oleksandr. ‘Mijn Nederlands was nog niet goed genoeg. En ze hadden gelijk.’ Dus zette de vluchteling de turbo erop. Zes uur studeren per dag, veel NPO1 kijken. ‘Leve het journaal in makkelijke taal.’ In het tweede gesprek won de aanhouder. Oleksandr mocht aan de slag als tekenaar op de projectenafdeling. ‘Zijn vorderingen zijn indrukwekkend’, zegt Jarno Douma (36) die een denkbeeldig petje afneemt voor zijn collega.

Luisteren

Jarno uit Nieuwleusen moest ook van ver komen, maar op een andere manier. Als installateur in de buitendienst kreeg hij bij zijn oude werkgever geen kans. Waar andere bedrijven de handen van Jarno begeerden, zagen ze bij Nijhof de potentie van zijn denkkracht. Na een tip van een dorpsgenoot kreeg Jarno bij Nijhof de kans om tekenaar/werkvoorbereider te worden. Onder de vleugels van ervaren collega’s beet hij zich vast in 3D-tekenen, het programma Revit en volgde Jarno een extra BBL-opleiding. ‘Het mooie aan Nijhof vind ik dat je in dit bedrijf kunt praten over wat je ècht wilt en dat er dan ook nog wordt geluisterd. Op die manier werk je aan loyaliteit die van twee kanten komt.’

Samen werken Oleksandr en Jarno op het projectenbureau van installatiebedrijf Nijhof. Als tekenaar en werkvoorbereider zijn ze onmisbare schakels in de aansturing van projecten. Terwijl de twee wat ongemakkelijk op de foto gaan, ondergaan ze lachend de collegiale grappen over de kwaliteiten van hun kappers en al het werk dat blijft liggen terwijl zij de diva uithangen.

Exodus

Oleksandr komt uit Bilozerka, tot 2022 een stad van tienduizend mensen in de delta van de Dnipro. De bevolking is inmiddels tot een derde gereduceerd. Het stadje werd in ’22 bezet door de Russen, terugveroverd door de Oekraïners en kwam onder water te staan nadat er een dam werd opgeblazen. De meeste Piskuns, inclusief Oleksandr, hoefden dat allemaal niet mee te maken. De meeste familieleden wonen verspreid in vredige delen van Europa. Zijn grootouders wilden niet vertrekken. Oleksandrs oma van moeders kant ging snel achteruit nadat een drone vlakbij haar huis explodeerde. ‘Ze overleed van de stress.’

‘Tien dagen voor de inval was ik vertrokken naar Polen. Daar had ik een baantje in de bouw geaccepteerd.’ Oleksandr heeft een diploma dat zich laat vergelijken met een hbo-opleiding Elektrotechniek. En hij haalde een master economie. ‘In Polen was mijn werk niet zo prettig, maar het verdiende beter dan thuis.’ In het hoofd van Oleksandr sluimerde destijds het plan om naar Canada te gaan. ‘Dat land is makkelijk met de verblijfspapieren.’ Maar zijn vriendin Julia vond dat te koud. En te ver van huis. In november 2023 stapten ze met twee vrienden in een Flix-bus naar Nederland. Het viertal woont nu in een vakantiehuisje op de Sallandhoeve in Nieuw-Heeten.

Verbindend

Wat Jarno en Oleksandr verbindt, is ambitie. ‘We willen allebei vooruit’, zegt Jarno, die dit jaar zijn tienjarig werkjubileum viert. Op kantoor bij Nijhof maakte de Nieuwleusenaar sprongen. Van tekenaar naar werkvoorbereider naar projectleider. Totdat Jarno een tijdje terug noodgedwongen op de reset-knop moest drukken. Het werk, de tropenjaren, zijn vader overleed; er gebeurde te veel in te korte tijd. De combinatie met een sterk verantwoordelijkheidsgevoel deed de emmer overlopen. ‘De werkgever en de collega’s dachten onwijs goed mee. Ik kon mijn werkpakket afbouwen en verder in een functie die ik al onder de knie had. Mijn klachten waren serieus, maar ik ben altijd blijven werken. Dat vond ik prettig en heeft me geholpen.’

Warm familiebedrijf

‘Op zo’n moment ervaar je ineens de voordelen van een warm familiebedrijf.’ Inmiddels is het stof weer neergedwarreld. ‘Ja, het gaat goed’, zegt Jarno. ‘Er is weer ruimte, ook om na te denken over stappen omhoog op het werk.’ Hobby’s zijn er ook genoeg, voor de balans. Motorrijden en miliaria verzamelen. Jarno heeft een originele Willy-jeep uit de oorlog, een erfstuk van zijn vader. Waar ook ruimte voor is: vrije vrijdagmiddagen. Die zijn voor de twee zoontjes van Jarno en Suzan. ‘Heerlijk, de kinderen zijn maar één keer klein.’

Die ruimte is mede ontstaan dankzij nieuwe collega’s. En nee, die zijn niet makkelijk te vinden. Daarom knijpen ze bij Nijhof de handen dicht met Oleksandr. De intelligente Oekraïner had al snel genoeg van zijn baantje bij het distributiecentrum van de Jumbo in Raalte. Na een tip van Jan van Dooremolen, destijds praktijkopleider bij de Salland Tech Academy, kwam de jonge Oekraïner in contact met Nijhof.

Scepsis

Jarno zegt eerlijk dat hij aanvankelijk sceptisch was. ‘Dit werk vraagt om communicatie en fijnafstemming met leveranciers, collega’s en de partnerbedrijven op de bouw. Tegelijkertijd zou Oleksandr al onze systemen moeten doorgronden? We zijn best druk en hebben niet altijd tijd voor degelijke begeleiding. Maar Oleksandr bewees mijn ongelijk. Hij heeft het razendsnel opgepakt.’ Tegenwoordig tekent Oleksandr bijvoorbeeld de plannen voor het installatiewerk in 69 woningen en appartementen in Wesepe. ‘Samen met Dennis en Roy, echt een mooi project. Oleksandr zegt tussen neus en lippen door dat hij drie talen moest leren. Het Nedersaksisch kwam er ook nog bij. Ook dat gaat steeds beter. ‘Ik weet wat piep’n zijn en dat op vrijdag de snisterpan aangaat.’ Jarno lacht. ‘Dat zijn the basics.’

Vast contract

In juni kreeg Oleksandr een vast contract. Net als de meeste van de 140 duizend Oekraïners in Nederland verblijft Oleksandr hier op gunstige voorwaarden. Zo mag hij onbeperkt werken. De tijdelijke regeling loopt echter af in maart 2027. De regering denkt na over een vervolg in de vorm van een transitiedocument. Oekraïners die dat document aanvragen mogen dan nog drie jaar langer blijven, op voorwaarde dat zij afzien van een definitieve asielaanvraag. Dat is nou net wat Oleksandr niet wil. ‘Mijn toekomst is Nederlands, Of nee, 100 procent Sallands. Een terugkeer? Een gepasseerd station, momenteel al helemaal niet. Als ik terugga, heb ik de keuze tussen de cel en het leger.’

Uitzonderlijk

Een werkvergunning dan? Die krijgen non-EU-werknemers alléén als hun werkgever kan aantonen dat er geen geschikte Nederlandse kandidaten beschikbaar zijn. Specialistisch werk dus, voor uitzonderlijke talenten. Als Jarno werkvergunningen mocht uitdelen, dan wist hij het wel. ‘Oleksandr is uitzonderlijk.’ Is het tekenprogramma beperkt tot een gebouw van drie verdiepingen terwijl het pand hoger moet worden? Dan schrijft Oleksandr met behulp van AI een protocol waardoor het kinderspel wordt. Oleksandr, bescheiden: ‘Ach, ik ben gewoon lui en dan verzin ik iets dat het werk makkelijk maakt.’ Jarno: ‘Ik snap wat hij doet, maar Oleksandr is de enige op onze afdeling die zoiets kan uitvoeren.’

Zekerheden

Ondertussen droomt Oleksandr van een vervolgopleiding (‘nog dieper het programma induiken’), een eigen huis (‘geen bank die ons een hypotheek verstrekt’) en een goede basis voor een jong gezin (‘is er nu niet’). En zijn collega’s bij Nijhof hopen met hem mee. Jarno: ‘Ik gun Oleksandr dezelfde zekerheden die ik heb. Dat verdient hij.’